Lichtpuntjes
terug naar homepage

Lichtpuntjes

  

Lichtpuntjes zijn overal te vinden: in de vorm van mooie dingen, dromen en ontmoetingen.

Riiziane Golamun, Nadira Jansen en Sheranie Rikkert zijn 3 kunstenaars van Haags Theaterhuis. Samen met ons gaan zij de lichtpuntjes vangen, lichtpuntjes in donkere tijden. Samen maken die lichtpuntjes een groeiend lichtkunstwerk, onze wijken tot een baken van geloof, hoop en liefde. Komende weken gaan onze artiesten op pad en misschien komen ze ook aan jouw deur.

Vertel jij hen waar jij blij van wordt? Waar je naar uitziet? Met wie jij jouw liefde deelt?

Deel jouw lichtpuntje met ons!

Stuur een tekening, foto’s of een mooi gedicht. Wil je dat Riiziane, Nadira of Sheranie bij je langskomen om jouw lichtpuntjes te delen, laat het ons weten via communicatie@devaillant.nl.

Welke lichtpuntjes zie jij? Wat zijn jouw dromen? Wat maakt jou in deze donkere tijden rijk?

Doe je mee? Later dit jaar gaan we je verrassen met een grote show met alle lichtpuntjes muziek van kinderen en volwassenen, met theater en dans.

Want wij hebben ook een droom:

In het najaar opent AMARE de deuren aan het Spuiplein. Het wordt het grootste theater van de stad en daar mogen we je voor uitnodigen. Alle lichtpuntjes die je mee verzamelt komen daar dan centraal te staan, jij staat dan eigenlijk in de hoofdrol.

Droom je mee? Laat je jouw licht erover schijnen? Dan zorgen wij dat dromen daden worden, samen met JOU!


Lichtpuntjes Week 14

Overige antwoorden op de vraag “Wat is uw lichtpuntje, waar wordt u gelukkig van, waar droomt u van?”

“Mijn man is onlangs overleden, maar van hem werd ik blij. Hij was mijn lichtpuntje..”

“De zon, als ik ’s ochtends op sta en ik kijk uit het raam en de zon schijnt, dan weet ik: vandaag word een goede dag!”

“Mijn dochter van 17 jaar en het opstarten van mijn eigen bedrijf”

“Mijn kindje van 3 en van mijn naaimachine. Ik maak zelf kleding..”

 

 


Lichtpuntjes Week 13

Paul Slange vertelt ons wat zijn lichtpuntje is. Hij voelt zich een goed geïntegreerde allochtoon, komt uit Zuid Limburg, wat totaal anders is het Randstedelijke. Hij heeft zich de gebruiken in de randstad heel goed eigen gemaakt. Een van de gebruiken waarvan hij dacht dat hij zich die eigen moest maken om zijn werk te kunnen doen, waarvan hij zegt zich in het verleden vergist te hebben is dat hij dacht dat hij er goed aan zou doen om kleurenblind te worden. Dus om alle verschillen op te heffen, om iedereen gelijk te zien en te behandelen. Ongeacht wie ze zijn of waar ze vandaan komen of hun geschiedenis. Ik ben erachter gekomen dat dat een vergissing is, dus mijn hoop is en waar ik hard aan werk is dat we ons veel meer bewust worden van kleur. Dus dat we de kleur toelaten in onze ogen en de verschillen gaan zien en daar geïnspireerd door gaan raken. In plaats van eenvormig te worden waarvan ik dacht dat dat de bedoeling was. Zit ik sinds een aantal jaar op het zoeken naar verschillen en daarin de kwaliteiten zien in mezelf en in deze samenleving. En dat geeft mij heel veel inspiratie en contact, dat levert mij veel meer contact op dan de strategie die ik vanuit mijn beste bedoelingen had eigen gemaakt. Amare wordt het thuis van 3 internationaal gerenommeerde kunstinstituten, maar Amare wordt bestuurd en geprogrammeerd door het Zuiderstrand theater. Zij hebben enorm geïnvesteerd in een veelkleurig programmering. Het is de ambitie om dat mee te nemen naar dat prachtige gebouw. Mijn blik is ook verkleurd, ik dacht ooit dat ik zwart moest denken in televisietermen, dat ik verschil moest opheffen, dat dit de route was naar integratie. Door de avonden die ik maakte met het Nationaal theater en Cees Debets en veel gesprekken en het echt contact maken met Appie van de Markt. Dat zorgde ervoor dat ik dacht Ooooh shit ik zoek altijd naar de foute die ik zelf maak. Appie van de Haagse Markt is geen kunst, maar wel Haagse Cultuur. Wij zijn maatschappelijk georiënteerd, maar we zijn geen maatschappelijke organisatie. We zijn een kunstinstelling die maatschappelijk wil bewegen. Dat betekent dat we de verhalen kunstzinnig moeten vertalen. Kunst is vormgegeven inhoud, wij communiceren via een vorm. Dat kan een muzikale vorm zijn of een literaire vorm of een beeldende kunstvorm of een theatrale vorm, maar wij communiceren via vorm omdat wij geloven in de verbeeldingskracht van de mens. En via de vorm die je aangereikt krijgt kan je verbeelding in jezelf ontwikkelen. En verbeelding is voor mij het genereren van openheid. En kunst is waardevrij en als we deze samenleving wat waarde vrijer kunnen inrichten worden we ook veelkleuriger en waarderen wij die veelkleurigheid ook veel meer denk ik. Er komt daarom ook veel niet eurocentrische kunst terug in Amare, ook als het lokaal geproduceerd is.

 

Goede vrijdag (2 april)                                             

We hebben koers gezet richting de Haagse Markt, waar het wemelt van de diversiteit. Leeftijd, sekse en etniciteit beweegt hier door en langs elkaar heen. Ieder voor zijn eigen boodschap in uitgestippelde richting om daarna weer huiswaarts te gaan.
Ik spreek twee dames met hoofddoek en mondkapje. Beiden rond de 50/60 jaar en goedlachs. Dat zie ik aan hun ogen, die een vriendelijke twinkeling in zich dragen. Ze zijn beiden bereid om te antwoorden op mijn vragen. Een foto maken gaat helaas niet een naam noteren evenmin. Daarom richt ik mij tot geschreven tekst, waarin ik het gesprek probeer te reconstrueren.

“Wat is voor jullie een lichtpuntje?”
A: Het zou fijn zijn als er iets meer op de jongere doelgroep wordt ingespeeld in de wijk. Buurthuizen zouden meer voor hangjongeren kunnen beteken. Verder zou het fijn zijn als er meer speeltuinen komen voor jongere kinderen.
B: Ook zou het mooi zijn als er meer voorstellingen komen voor kinderen.

“Dat is met name voor jongeren in de wijk, waarom vindt u dat belangrijk?”
A: Zij zijn de nieuwe generatie dokters en advocaten. Nu hangen ze wat rond op straat en is er voor hen te weinig te doen.

“Dus u heeft het gevoel dat ze hun talenten en kwaliteiten niet goed kwijt kunnen?”
A en B: Dat klopt.

“En voor uzelf? Wat is uw eigen wens of droom?”
A: Ik zou graag willen dat de Corona voorbij is, zodat ik weer op vakantie kan naar Marokko.
B: Ik ook. En dat ik mijn familie weer kan zien en samen naar buiten kan gaan ook met andere vrouwen.

Ik stem in met hun mooie lichtpuntjes en bedank ze voor hun tijd en antwoorden. Daarna gaan we ieder ons weegs.

 


Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken

Toon Hermans

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn 

die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen

mondharmonica spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw, licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkeloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog, ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen.

Bij dat soort mensen wil ik horen.

Die op het tuinfeest in de regen blijven dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan.

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters Liefde verven

Mensen die namen kerven
in een boom vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn voor de bloemen
en bang zijn voor: Ik hou van jou.

Ja, er moeten mensen zijn
met tranen als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt op kousenvoeten.

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst van mooïgheid.

Ze roepen van de daken
dat er liefde is en wonder
als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen  

en opstaan.
 
Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen blijven dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat door
de muziek gaat door
en door