Lichtpuntjes
terug naar homepage

Lichtpuntjes

Lichtpuntjes zijn overal te vinden: in de vorm van mooie dingen, dromen en ontmoetingen.

Riiziane Golamun, Nadira Jansen en Sheranie Rikkert zijn 3 kunstenaars van Haags Theaterhuis. Samen met ons gaan zij de lichtpuntjes vangen, lichtpuntjes in donkere tijden. Samen maken die lichtpuntjes een groeiend lichtkunstwerk, onze wijken tot een baken van geloof, hoop en liefde. Komende weken gaan onze artiesten op pad en misschien komen ze ook aan jouw deur.

Vertel jij hen waar jij blij van wordt? Waar je naar uitziet? Met wie jij jouw liefde deelt?

Deel jouw lichtpuntje met ons!

Stuur een tekening, foto’s of een mooi gedicht. Wil je dat Riiziane, Nadira of Sheranie bij je langskomen om jouw lichtpuntjes te delen, laat het ons weten via communicatie@devaillant.nl.

Welke lichtpuntjes zie jij? Wat zijn jouw dromen? Wat maakt jou in deze donkere tijden rijk?

Doe je mee? Later dit jaar gaan we je verrassen met een grote show met alle lichtpuntjes muziek van kinderen en volwassenen, met theater en dans.

Want wij hebben ook een droom:

In het najaar opent AMARE de deuren aan het Spuiplein. Het wordt het grootste theater van de stad en daar mogen we je voor uitnodigen. Alle lichtpuntjes die je mee verzamelt komen daar dan centraal te staan, jij staat dan eigenlijk in de hoofdrol.

Droom je mee? Laat je jouw licht erover schijnen? Dan zorgen wij dat dromen daden worden, samen met JOU!


Lichtpuntjes week 21

Nadira heeft lichtpuntjes verzameld tijdens de heropening van de Sociale Tafel. Het team van De Sociale Tafel heeft tijdens de lockdown niet stilgezeten; iedere week werden de maaltijden aan huis bezorgd tijdens De Sociale Tafel Thuis. De deelnemers van De Sociale Tafel waren hier super dankbaar voor, maar ze waren nog blijer om elkaar weer te kunnen zien.

Christine Laheij

Christine is een spontane en modebewuste vrouw die van praten en leuke grapjes houdt. Ze is niet verlegen en deelt graag haar lichtpuntje. Voor haar liggen de lichtpuntjes in de kleine dingen. Zoals dit moment, een gezellig praatje kunnen voeren en van een lekkere maaltijd kunnen genieten bij De Vaillant. Vol enthousiasme laat ze haar T-shirt zien van de ov-verbindingen in Moskou. Het zijn er heel wat. Daar zou ze graag nog wel een keer naar toe willen, naar Moskou.

Saritha Beidjoe

Saritha is een leuke, spontane en modebewuste Hindoestaanse vrouw. Gezelligheid, met mensen onder elkaar kunnen zijn, vindt zij belangrijk. Ze zou ook graag meer activiteiten met anderen willen organiseren. Een wandelgroep zou zij hartstikke leuk vinden. Saritha glimlacht en wordt heel erg enthousiast terwijl zij vertelt over hoe fijn het zou zijn als er actieve activiteiten aansluitend op de Sociale Tafel zouden komen. “We hebben allemaal zeker een jaar geïsoleerd binnen gezeten. Het zou leuk zijn na al het lekkere eten om op een willekeurige dag weer gezellig met elkaar actief te zijn”.

Cherry Irani

Cherry is een collega van Saritha. Een gezellige Hindoestaanse man, die tegenover Saritha aan tafel zit. Hij heeft het over de cijfers in India, die gelukkig weer wat aan het zakken zijn. Hij verheugt zich op het terugkeren van de veiligheid en vrijheid. Het lichtpuntje van Cherry is de gezelligheid, de sfeer in het theater, de mogelijkheid om weer met elkaar te kunnen praten en elkaar weer vast te kunnen houden. Dit lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Wisselien Tomassen

Wisselien is een creatieve dame die van kleuren houdt. Haar felrode baret en lippenstift geven mij al meteen de indruk dat een creatieve dame naast me staat. Wisselien weet al meteen haar lichtpuntjes te benoemen. Ze is inderdaad een creatieve dame, ze houdt van schilderen. Ze houdt van videobellen, dit vindt zij een van de mooiste uitvindingen van deze tijd. “Beeldbellen met een borreltje erbij, dat kan gewoon tegenwoordig!”. Ze houdt van het samenkomen met haar vrienden, en van wandelen. Vandaag is ze met Mitzi Meijs, een van haar vriendinnen.

De twee dames zijn twee jeugdige vriendinnen. De blijdschap, grapjes en spontaniteit. Prachtig!

Mitzie Meijs

Ook Mitzie is een creatief persoon. Ze houdt van schilderen en exposities, dat maakt haar blij. Ze denkt even na en vertelt met een enorme trots hoe blij ze is met haar kat. Het was een wilde kat maar ze heeft hem zelf getraind en hij wordt steeds liever.Ook zij houdt van ‘beeldbellen’ en lezen. Ze vertelt mij over een van haar favoriete boeken. Het boek van Casanova, het verhaal waarin hij een oude man is geworden. Ze denkt even na over de naam van de schrijver maar ze komt er niet helemaal uit. Niet getreurd, ze heeft het weer over haar kat waar ze enorm trots op is. De naam van haar kat weet ze gelukkig nog wel: Poesjka.

Een aantal bezoekers wilden wel hun lichtpuntje delen, maar niet op de foto

Margo Poelsma

Margo vindt Lichtpuntjes een mooi project, maar wilt liever niet op de foto. Haar lichtpuntje is dat ze de kinderen weer kan knuffelen. “We zijn er allemaal

even helemaal stil van. Dat je de kinderen weer kan knuffelen.” Zij als oma heeft een lange tijd haar kleinkinderen niet kunnen knuffelen. Nu kan het gelukkig weer wel. Daarnaast is ze superblij met het eten dat elke keer werd bezorgd door de sociale tafel, zelfs in de winterdagen toen alles was ondergesneeuwd. Ze is dankbaar dat ze omringd is met anderen, ze houdt van de gezelligheid en dat de buiten de zon weer schijnt.

Henny van der Veer

Henny zit tegenover Margo en vertelt over haar lichtpuntje. Het is voor iedereen een moeilijke tijd geweest. Een van de lichtpuntjes van Henny is “een lichtpuntje voor de ander te kunnen zijn”. Henny deelt met mij dat zij sinds de coronacrisis is begonnen met het schrijven van brieven naar mensen die getroffen zijn door corona. Ook heeft zij brieven geschreven naar de mensen die getroffen zijn door het brand aan de Wouwermanstraat.

We praten verder en ik ben benieuwd wat Henny motiveert om brieven te schrijven.

“Vanuit mijn geloof en waar ik voor sta, waar mijn hart naar uitgaat” zegt Henny met eenvredige glimlach. Henny is een Jehova getuigen en wilt de slachtoffers laten weten dat ze gezien en gehoord worden.

 

De jongeren van Kunstcentrum Topaze hebben onder leiding van Coos de Bruijn hun lichtpuntjes uitgebeeld. Deze jongeren van tussen de 14 en 16 jaar hebben allemaal op hun eigen manier antwoord gegeven op de vraag "waar word jij gelukkig van?".

Het lichtpuntje van Aya is: "chillen met haar vrienden".

Het lichtpuntje van Jamal: "Slapen is de beste uitkomst".

"Lekker eten maken" is het lichtpuntje van Fatma

Llayda: "mijn lichtpuntje is mijn moeder"

"Family" is het lichtpuntje van Ridian

Fidan: "liefde bij elke aanblik. Hij is de enige waar ik steeds weer verliefd op word elke keer wanneer ik naar hem kijk".


Lichtpuntjes week 20

Nadira is deze week bij Stichting Zebra, waar kinderen vanaf 6 jaar dans-, theater-, zang-, en muzieklessen krijgen. In het onderstaand stukje vertelt ze hier meer over:

Enez is een lieve en rustige jongen. Ik benader hem tijdens de theaterlessen, waar de kinderen Hints spelen. Enez wil absoluut mee doen met het project. We verlaten de groep, lopen de gang door en nemen plaats in het trappenhuis voor de opneme.

Het lichtpuntje van Enez: hij droomt ervan dat zijn familie lang, gezond en gelukkig blijft leven. Hij wil later profvoetballer worden. Hij voetbalt zelf nu ook, hij is bezig met de voorbereidingen om een professionele speler te worden.


Lichtpuntjes Week 19

Donderdag 27 Mei

Een bezoek aan de Paardenberg – Wat zijn we toch rijk met zoveel lieve, warme mensen!

Sheranie is deze week bij de voedselbank, waar wekelijks maaltijden worden meegegeven aan mensen die daar baat bij hebben. Dit is een leerzame, soms ook een emotionele ervaring voor haar geweest. Hier vertelt zij meer over in het onderstaand stukje.

Mijn blik gaat langs de mensen met mondkapjes, boodschappentrolleys en hun geplastificeerde bewijs die ze, in ruil voor de maaltijden, moeten laten zien. De drempel om persoonlijk contact te maken met anderen voelt plots zo hoog. Zitten ze wel op mij te wachten? Hebben ze überhaupt behoefte aan contact? Wie wil er nou vragen beantwoorden van een vreemde?


Buiten staat een vrijwilligster die opgewekt en vrolijk de bezoekers bij naam weet te noemen en hen verwelkomt. Ze zorgt dat mensen zich simpelweg gezien en gehoord voelen en maakt op een aanstekelijke wijze contact met hen. Gesterkt door haar voorbeeld en met haar hulp, knoop ik mijn eerste gesprekje aan. In een mum van tijd spreek ik, in Nederlands, Engels en gebroken lichaamstaal met verschillende mensen van verschillende achtergronden.
 

Ieder heeft zijn eigen antwoord op de vraag: waar word je blij van? Sommigen hoeven er niet lang bij stil te staan. Wanneer ze nadenken over het antwoord, valt het vaak al van hun gezicht af te lezen. Er verschijnt een twinkeling in hun ogen die ik herken en plots is daar “verbinding”. Zo’n glimlach werkt eveneens aanstekelijk en motiverend.

Ieder heeft zijn eigen antwoord op de vraag: waar word je blij van? Sommigen hoeven er niet lang bij stil te staan. Wanneer ze nadenken over het antwoord, valt het vaak al van hun gezicht af te lezen. Er verschijnt een twinkeling in hun ogen die ik herken en plots is daar “verbinding”. Zo’n glimlach werkt eveneens  aanstekelijk en motiverend.

Gedreven vraag ik verder. Maar dan blijkt het voor anderen ook een moeilijke vraag. Een vraag die op dit moment geen ruimte of plaats heeft in hun leven. Een vraag die pijn oproept. Wanneer ik een man vraag naar zijn lichtpuntje, vertelt hij terwijl hij zijn tranen binnenhoudt, dat hij in de afgelopen tijd vijf mensen is kwijtgeraakt en even geen lichtpuntje heeft. Woorden schieten te kort. Dit stond niet in het script. Althans, niet in die van mij. Het is een pijnlijk antwoord waar ik geen rekening mee had gehouden. In de milliseconden die voorbij gaan ben ik op zoek naar de juiste reactie, maar die vind ik niet. Want wat zeg je tegen iemand die even geen zon voelt, waar hij ook gaat?

Ik excuseer me schoorvoetend en wens hem sterkte. Hij bedankt me en loopt naar binnen. In de hal verderop zie ik hoe het had moeten gaan. Een vrijwilliger, die onlangs ook iemand is kwijtgeraakt, omhelst hem en in die fysieke aanraking zie ik opnieuw de verbinding, echter ditmaal vanuit een ander perspectief. Soms heb je geen woorden nodig uit een script. Soms valt alles uit te drukken in één innige omhelsing. Het stelt me gerust om te zien dat er iemand is die dat weet en ik ben blij dat zij dit elkaar kunnen bieden.

Zodra ik voldoende materiaal heb verzameld kost het mij moeite om weg te gaan. Ik voel opeens de meerwaarde van de verbinding die het maken van contact met zich meebrengt. Waar ik eerst opzag tegen het contact maken, voel ik plots de meerwaarde van de verbinding die het met zich meebrengt. Terwijl ik naar de bushalte loop besef ik: Wat zijn we toch rijk met zoveel lieve, warme mensen!

In de middag meld ik me opnieuw bij de Paardenberg om de wekelijkse naailes bij te wonen. Wegens Corona is de groep opgedeeld, waardoor er vandaag vier deelnemers zijn. Één iemand is helaas ziek en niet in staat om te komen. Er zijn twee begeleiders aanwezig om de deelnemers op weg te helpen met hun naaiprojectjes. Een mevrouw is als extra hulp aanwezig, om haar taalvaardigheden bij te schaven en om maatschappelijk een steentje bij te kunnen dragen, waar mogelijk. De vrouwen zijn van diverse leeftijden en achtergronden. Er heerst een voelbare serene en opgewekte sfeer. Het onderlinge contact is er een van wederzijdse verbinding tussen mensen die elkaar al langer kennen en blij worden van elkaars weerzien. Ze pakken de draad op waar ze de vorige keer zijn geëindigd en het voelt als een vertrouwde omgeving waar ik me in bevind.

Wanneer de les semiofficieel gestart is, stel ik mezelf voor en schuif ik vervolgens bij iedere deelnemer aan om de, inmiddels gewichtige vraag, te stellen. Waar word je blij van?

Al gauw blijkt ook hier dat er meer schuil gaat achter een mens dan enkel uiterlijke vertoning. Carmen (64 jaar) vertelt me dat ze last heeft van artrose over haar hele lichaam en daarbij ook vergeetachtig raakt op de meest ongelukkige momenten. Ze woont alleen en merkt hoeveel stress haar leefsituatie haar oplevert. Om wekelijks naar de naailes te gaan betekent voor haar even alle stress en zorgen vergeten en onder de mensen te zijn.

Mina (53 jaar), die voor haar zit, haakt hier op aan. Zij is moeder van drie kinderen en getrouwd, maar haar man is al 15 jaar ernstig ziek en woont in een verzorgingshuis. Naast moeder zijn en mantelzorgen, werkt ze zelf in de zorg. Ook zij ervaart stress vanuit haar dagelijkse leefsituatie. Corona heeft deze situatie stevig verergerd. Met een weemoedige glimlach voegt ze er aan toe dat de naailes, afspreken met vriendinnen en onder de mensen zijn er voor zorgt dat ze die zorgen even kan vergeten. Ze kiest er voor, zo zegt ze zelf, om de mooie dingen van het leven op te blijven zoeken, verdrietig blijven is geen optie en maakt het leven nóg zwaarder. Haar opgewekte toon en gevoel voor humor kleurt het gespreksonderwerp lichter. “Ik koop soms een cadeau voor mezelf, je moet het ook een beetje leuk maken voor jezelf. Laatst kocht ik een nieuwe parfum. Toen vroeg de caissière of het een cadeau was en antwoordde ik: ja, voor mijzelf!”.


Ik glimlach en voel me tegelijkertijd ontzettend schuldig. Hoe gemakkelijk is mijn leven in vergelijking met deze lieve dames. Het voelt zo oneerlijk. We zetten het gesprek op lichtere voet nog even voort, waarna ik mijn stoel verhuis naar de volgende deelnemer.

Mercedes (55 jaar) zit aan de andere kant achter haar naaimachine. Ze straalt als ik haar vraag waar ze blij van wordt. Ze heeft veel om uit te kiezen, al zegt ze het zelf. Maar waar zij het meest blij van wordt is wanneer ze tevreden is met zichzelf en haar handelen. Wanneer zij het gevoel heeft het juiste pad te volgen zoals God het bedoelt heeft. Haar vertrouwen in het geloof werkt eveneens aanstekelijk. Een nieuwe en tevens mooie benadering van de vraag.

Onverwacht krijg ik plots de vraag teruggekaatst, nadat ze mij van haar antwoord heeft voorzien. Weer een wending die niet in het script stond. Maar daar heb ik me inmiddels al van ontdaan. Ik voel me wat opgelaten bij het idee om hierop te antwoorden, maar merk ook hoe blij ik er van word dat iemand wederzijdse interesse in mij toont. Ze kijkt me nieuwsgierig aan en ik vertel haar dat ik voldoening haal uit contact maken en anderen helpen. Mercedes glimlacht instemmend.

Verderop zit Nanda (71 jaar) de docent/begeleider van de naailes, met haar borduurwerk. Tussen de steken door kletst ze, vanaf haar bureau, met de deelnemers. Op dezelfde vraag antwoord ze: “Ik wordt er gelukkig van als ik contact kan hebben met mensen, gesprekjes met ze aan kan gaan en er een uitwisseling plaatsvindt tussen verschillende culturen”. Ze kijkt tevreden naar de deelnemers, die ze in de coronatijd heeft moeten missen. Daarvoor draaide ze een vaste groep van 15 mensen, maar nu zijn die opgedeeld in kleinere groepjes.

Een vrijwilliger rijdt Joeke (65 jaar) in haar rolstoel naar binnen, die al vroeg aanschuift voor de brei-les. Vrolijk kijkt ze rond en ik kan het niet weerstaan om ook haar te interviewen. Joeke reageert “In mijn tuin zitten, daar wordt ik blij van. Lekker met mijn handen bezig zijn en tuinieren. Gewoon de dagelijkse dingen, maar ook onder de mensen zijn”. Ook dit antwoord noteer ik, waarna ik aanstalten maak om deze veilige omgeving te verlaten. Ergens voel ik me een indringer die de serene, vertrouwde dynamiek niet te lang moet komen verstoren. Het is goed zo. Ik neem afscheid, met een hoofd vol verhalen en een hart dat haast uit mijn borstkas breekt. En voor een tweede maal die dag denk ik, terwijl ik het pand verlaat: Wat zijn we toch rijk met zoveel lieve, warme mensen!

 


Lichtpuntjes Week 18

Donderdag 6 april

Vandaag zijn wij bij Stichting Zebra langsgeweest, waar kinderen vanaf 6 jaar dans-, theater-, zang- en muzieklessen volgen. Ik kijk mee bij de kinderen van groep 7 en 8, die met veel enthousiasme theaterles volgen. Drie dames van deze groep delen hun lichtpuntjes met mij.

Rosalinda Everts is het vrolijke meisje met de mooie krullen. Met een grote glimlacht op haar gezicht vertelt zij mij dat ze graag arme mensen wil helpen. Daarom wil zij in de toekomst een politieagent worden.

Pola Piechota is Pools. Haar lichtpuntjes zijn haar familie en vrienden, zij maken haar blij en gelukkig. Haar opa en oma zijn politieagenten geweest. Pola is heel trots op hen, en wil later ook een politieagent worden.

Sham Almustafa wordt gelukkig van haar opa. “Deze week gaan we op bezoek bij opa” zegt Sham met een grote glimlach op haar gezicht.

Het lichtpuntje van Thiago is zijn broer: “hij speelt altijd met mij”. Ook Thiago wil later een politieagent worden.

Maysa volgt muziek- en dansles. Ze is een energieke en jonge meid die heel goed weet wat ze wil. Ze maakt graag een praatje met mensen en wilde heel graag haar lichtpuntje delen voor de camera.

Maysa vertelt mij dat ze graag dokter wil worden om mensen te helpen. Ze wil ervoor zorgen dat mensen geen pijn meer hoeven te lijden. Ze wil misschien ook een dierenarts worden, omdat ze erg van dieren houdt. Ze vindt dieren super lief.

Na de opname vertelt Maysa dat ze een poes wil, en een konijn, een hond en een hamster. Bij elke stap terug richting de groep bedenkt Maysa hoe graag ze nog een huisdier erbij wil hebben.


Lichtpuntjes Week 17

Woensdag 28 april

Het lichtpuntje van Habib is jongerencentrum Samson uit de wijk, hij is hier dankbaar voor. “Als het niet voor jongerencentrum Samson was geweest dan stond ik nu niet hier. Ik zou waarschijnlijk ontzettend ontspoord zijn geweest. Een speciale shout out naar Peter de Zwaan. Hij heeft ontzettend veel voor mij betekent.”

Reydion noemt zijn kinderen als lichtpuntje. Hij is ontzettend dankbaar voor de kinderen die hij heeft. Twee maanden geleden heeft hij afscheid moeten nemen van een van zijn kinderen, die op een veel te jonge leeftijd is overleden. Hij had zeven kinderen, nu zijn het er zes. Reydion heeft het niet makkelijk, hij doet zijn best om positief te blijven. “Ik ben heel dankbaar dat ik elke dag nog mag genieten van mijn andere zes kinderen. Zij zijn mijn lichtpuntjes”.

Mohammed M Hasnif wil niet op de foto, maar deelt wel graag zijn lichtpuntjes. Hij noemt zijn gezondheid als lichtpuntje. Hij is ook dankbaar dat zijn ouders in Nederland wonen, hij kan ze hierdoor regelmatig opzoeken. “Mijn familie en ik wonen niet ver van elkaar. Ik ben een gelukkige man”.

 


Lichtpuntjes Week 16

Donderdag 22 april

Het lichtpuntje van Surinder Singh Gill is dat hij blij is met elke dag die hem is gegeven.

Het lichtpuntje van Abdel Elbaroudi: het gaat goed met zijn gezondheid. “Ik ben blij dat ik elke dag mijn ogen nog kan openen”. Hij kent een man die al 9 jaar niet naar buiten is geweest vanwege zijn gezondheid. “Dat is heel triest. Het leven is te kostbaar” zegt Abdel.


Lichtpuntjes Week 15

 

Donderdag 15 april

Dorina is een agent en een persoonlijke begeleidster in Schilderswijk. Dorina hoopt weer op reis te kunnen gaan naar Letland, met aar dochters en kleinkinderen. Deze vakantie, die al op de planning stond, is uitgesteld door de lockdown.


Lichtpuntjes Week 14

Woensdag 7 april

We stelden voorbijgangers de vraag “Wat is uw lichtpuntje, waar wordt u gelukkig van?”. Een selectie van de antwoorden:

  • “Mijn man is onlangs overleden, maar van hem werd ik blij. Hij was mijn lichtpuntje..”
  • “De zon, als ik ’s ochtends op sta en ik kijk uit het raam en de zon schijnt, dan weet ik: vandaag word een goede dag!”
  • “Mijn dochter van 17 jaar en het opstarten van mijn eigen bedrijf”
  • “Mijn kindje van 3 en van mijn naaimachine. Ik maak zelf kleding.”

 

 


Lichtpuntjes Week 13

Paul Slange vertelt ons wat zijn lichtpuntje is. Hij voelt zich een goed geïntegreerde allochtoon, komt uit Zuid Limburg, wat totaal anders is het Randstedelijke. Hij heeft zich de gebruiken in de randstad heel goed eigen gemaakt. Een van de gebruiken waarvan hij dacht dat hij zich die eigen moest maken om zijn werk te kunnen doen, waarvan hij zegt zich in het verleden vergist te hebben is dat hij dacht dat hij er goed aan zou doen om kleurenblind te worden. Dus om alle verschillen op te heffen, om iedereen gelijk te zien en te behandelen. Ongeacht wie ze zijn of waar ze vandaan komen of hun geschiedenis. Ik ben erachter gekomen dat dat een vergissing is, dus mijn hoop is en waar ik hard aan werk is dat we ons veel meer bewust worden van kleur. Dus dat we de kleur toelaten in onze ogen en de verschillen gaan zien en daar geïnspireerd door gaan raken. In plaats van eenvormig te worden waarvan ik dacht dat dat de bedoeling was. Zit ik sinds een aantal jaar op het zoeken naar verschillen en daarin de kwaliteiten zien in mezelf en in deze samenleving. En dat geeft mij heel veel inspiratie en contact, dat levert mij veel meer contact op dan de strategie die ik vanuit mijn beste bedoelingen had eigen gemaakt. Amare wordt het thuis van 3 internationaal gerenommeerde kunstinstituten, maar Amare wordt bestuurd en geprogrammeerd door het Zuiderstrand theater. Zij hebben enorm geïnvesteerd in een veelkleurig programmering. Het is de ambitie om dat mee te nemen naar dat prachtige gebouw. Mijn blik is ook verkleurd, ik dacht ooit dat ik zwart moest denken in televisietermen, dat ik verschil moest opheffen, dat dit de route was naar integratie. Door de avonden die ik maakte met het Nationaal theater en Cees Debets en veel gesprekken en het echt contact maken met Appie van de Markt. Dat zorgde ervoor dat ik dacht Ooooh shit ik zoek altijd naar de foute die ik zelf maak. Appie van de Haagse Markt is geen kunst, maar wel Haagse Cultuur. Wij zijn maatschappelijk georiënteerd, maar we zijn geen maatschappelijke organisatie. We zijn een kunstinstelling die maatschappelijk wil bewegen. Dat betekent dat we de verhalen kunstzinnig moeten vertalen. Kunst is vormgegeven inhoud, wij communiceren via een vorm. Dat kan een muzikale vorm zijn of een literaire vorm of een beeldende kunstvorm of een theatrale vorm, maar wij communiceren via vorm omdat wij geloven in de verbeeldingskracht van de mens. En via de vorm die je aangereikt krijgt kan je verbeelding in jezelf ontwikkelen. En verbeelding is voor mij het genereren van openheid. En kunst is waardevrij en als we deze samenleving wat waarde vrijer kunnen inrichten worden we ook veelkleuriger en waarderen wij die veelkleurigheid ook veel meer denk ik. Er komt daarom ook veel niet eurocentrische kunst terug in Amare, ook als het lokaal geproduceerd is.

 

Goede vrijdag (2 april)                                             

We hebben koers gezet richting de Haagse Markt, waar het wemelt van de diversiteit. Leeftijd, sekse en etniciteit beweegt hier door en langs elkaar heen. Ieder voor zijn eigen boodschap in uitgestippelde richting om daarna weer huiswaarts te gaan.
Ik spreek twee dames met hoofddoek en mondkapje. Beiden rond de 50/60 jaar en goedlachs. Dat zie ik aan hun ogen, die een vriendelijke twinkeling in zich dragen. Ze zijn beiden bereid om te antwoorden op mijn vragen. Een foto maken gaat helaas niet een naam noteren evenmin. Daarom richt ik mij tot geschreven tekst, waarin ik het gesprek probeer te reconstrueren.

“Wat is voor jullie een lichtpuntje?”
A: Het zou fijn zijn als er iets meer op de jongere doelgroep wordt ingespeeld in de wijk. Buurthuizen zouden meer voor hangjongeren kunnen beteken. Verder zou het fijn zijn als er meer speeltuinen komen voor jongere kinderen.
B: Ook zou het mooi zijn als er meer voorstellingen komen voor kinderen.

“Dat is met name voor jongeren in de wijk, waarom vindt u dat belangrijk?”
A: Zij zijn de nieuwe generatie dokters en advocaten. Nu hangen ze wat rond op straat en is er voor hen te weinig te doen.

“Dus u heeft het gevoel dat ze hun talenten en kwaliteiten niet goed kwijt kunnen?”
A en B: Dat klopt.

“En voor uzelf? Wat is uw eigen wens of droom?”
A: Ik zou graag willen dat de Corona voorbij is, zodat ik weer op vakantie kan naar Marokko.
B: Ik ook. En dat ik mijn familie weer kan zien en samen naar buiten kan gaan ook met andere vrouwen.

Ik stem in met hun mooie lichtpuntjes en bedank ze voor hun tijd en antwoorden. Daarna gaan we ieder ons weegs.

 


Er moeten mensen zijn die zonnen aansteken

Toon Hermans

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn 

die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen

mondharmonica spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw, licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkeloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog, ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen.

Bij dat soort mensen wil ik horen.

Die op het tuinfeest in de regen blijven dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan.

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters Liefde verven

Mensen die namen kerven
in een boom vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn voor de bloemen
en bang zijn voor: Ik hou van jou.

Ja, er moeten mensen zijn
met tranen als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt op kousenvoeten.

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst van mooïgheid.

Ze roepen van de daken
dat er liefde is en wonder
als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch in het leven opgaan
en vallen
en vallen
en vallen  

en opstaan.
 
Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen blijven dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat door
de muziek gaat door
en door